بل از موسیقی الکترونیک آهنگسازان تمایل زیادی داشتند که از تکنولوژی رو به رشد آن زمان برای ایده های موسیقایی خود استفاده کنند. چندین آلت موسیقی ساخته شد که طراحی الکترومکانیکال شده بودند و آنها راه را برای وسایل الکترونیک آینده هموار کردند.

یکی از وسایل الکترومکانیکال Teleharmonium (یا Telharmonium) در سالهای 1898 تا 1912 توسط  Thaddeus Cahill ساخته شد. چندین مشکل در راه توسعه یافتن Teleharmonium وجود داشت : وزن وسیله به حدود هفت تن می رسید و اندازه آن از یک واگن قطار بزرگتر بود. نسخه های تصحیح شده آن در سالهای بعد ساخته شد (آخرین و مهمترین مدل آن در سال 1907 ساخته شد که 200 تن وزن داشت.) به نظر می رسد اولین وسیله موسیقایی الکترونیک ساخته شده باشد که بوسیله پروفسور Leon Theremin بین سالهای 1919-1920 اختراع شد. از اولین وسایل الکترونیک دیگر Ondes Martenot است که مشهورترین کاربرد آن در Turangalîla-Symphonie بود و توسط Olivier Messiaen ساخته شد. Ondes Martenot همچنین مورد استفاده دیگران هم قرار گرفت. ابتدا آهنگسازان فرانسوی مانند Andre Jolivet از آن استفاده کردند.
بعد از سالهای جنگ 1940 تا 1950 اوایل سال 1930 هنگامیکه Wire Recorder از سال 1898 مورد استفاده قرار می گرفت دستگاه ضبط صوت (Tape Recorder) در آلمان کاملتر شد. اولین ضبط صوت کارامد Magnetophon) August 1984) نام داشت. هنوز مدت زیادی نبود که آهنگسازان از ضبط صوت استفاده می کردند که تکنیک جدیدی برای ساخت موسیقی ابداع شد که Musique Concrėte نام گرفت. این تکنیک پیچیده جدید ویرایش همزمان قطعات طبیعی و صنعتی صدا را ممکن می کرد. متناوبأ آهنگسازان از صداهایی که کاملاٴ با دستگاههای الکترونیک ساخته شده بودند استفاده کردند اما هنوز صداها برای اهداف موسیقایی ساخته نشده بود.

اولین قطعه Musique Concrėte بوسیله Pierre Schaeffer ساخته شد که بعدأ با آهنگسازان avant-garde classical مانند Pierre Henry و Pierre Boulez و Karlheinz Stockhausen کار کرد.Stockhausen  سالهای زیادی در استودیو WDR Cologne موسیقی الکترونیک می ساخت. او بیان می کرد که موسیقی الکترونیک به شنوندگان تجربه بیرون رفتن از جو زمین٬ احساس پرواز یا بودن در دنیای خارق العاده رویاها را می دهد. اخیراً او به استودیوی شخصی خود در Kűrten بازگشته و کارهای خود را در سبک Cosmic Pulses) 2007) انجام می دهد. در امریکا اولین مو سیقی الکترونیک ساخته شده بوسیله Magnetic Tape توسط Louis and Bebe Barron در سال 1950 ساخته شد. دو وسیله جدید موسیقی الکترونیک در 1957 وارد حیطه موسیقی شد. بر خلاف Theremin و Ondes Martenot کار کردن با وسایل جدید بسیار سخت بود بطوریکه برنامه نویسی های بسیار پیچیده ای لازم بود و دستگاه در حالت real time کار نمی کرد. از اولین وسایل دیگر موسیقی الکترونیک کامپیوتر بود هنگامیکه از یک برنامه استفاده کرد و آنرا Music 1 نامید. کمی بعد  Edgard Varèse و Iannis Xenakis هم از آن استفاده کردند. وسیله دیگری که در همان سال ظهور کرد اولین سینت سایزر الکترونیک بود. آنرا RCA Mark II Sound Synthesizer نامیدند. دستگاه از اسیلاتورهای vacuum tube استفاده می کرد و توانست اولین music sequencer الکترونیک را عرضه کند. دستگاه در RCAطراحی شد و درمرکز Columbia-Princeton Electronic Music نصب گردید که تا امروز باقیمانده است.
امروزه مرکز Columbia-Princeton Electronic Music با نام Computer Music Center شناخته می شود که قدیمیترین مرکز شناخته شده موسیقی الکترونیک و موسیقی کامپیوتر می باشد و در سال 1958 بوسیله Vladimir Ussachevsky و Otto Luening تأسیس شد. تا قبل از 1958 انها با magnetic tape کار می کردند. به کمک مهندس Peter Mauzey استودیویی در آن مکان بنا شد و تا حدود سال 1980 مرکز اصلی تولید موسیقی الکترونیک در امریکا گردید. در همان مرکز Robert Moog اسیلاتورهای voltage controlled و envelope generator ها را توسعه داد و بعداٴ آنها در دل Moog Synthsizer جای گرفتند.    

دهه شصت تا اواخر دهه هفتاد
بدلیل پیچیدگیهای کار با سینت سایزر و کامپیوترها حتی در دهه شصت بیشتر آهنگسازان کاوش در موسیقی الکترونیک را با Musique Concrėte ادامه دادند. اما Musique Concrėte خیلی زمخت و ناکار آمد بود و تعدادی از آهنگسازان تکنولوژی پیشر فته تری را برای ساختن صدا جستجو می کردند. آن جستجوها باعث شدت سه گروه مستقل اولین سینت سایزر قابل نواختن را توسعه دهند.
اولین سینت سایزر از آن سه Buchla بود که در 1963 ظهور کرد. Buchla از تلاشهای یک آهنگساز Musique Concrėte به نام Morton Subotnick در سال 1962 تولید شد و امتیاز آن را Rockefeller Foundation در اختیار گرفت. و شریک تجاری اش Ramon Sender مهندس برق Don Buchla را استخدام کردند که برای آهنگسازی جعبه سیاه "Black Box" بسازد. او ایده خود را با جملات زیر توضیح داد:
ایده ما ساختن جعبه سیاهی بود که برای آهنگساز ان پالتی (palette) باشد که آنها در خانه هایشان استفاده کنند. باید استودیوی آنها باشد. ایده طراحی وسیله ای مانند کامپیوتر آنالوگ بود. یک آلت موسیقی نبود ولی modular بود...مجموعه ای بود از اندازه گیری (module) ژنراتورهای voltage controlled envelope و در آن sequencer های بی واسطه وجود داشت...
سینت سایزر قابل نو اختن دیگر٬ اولین سینت سایزری که صفحه کلیدی مانند پیانو داشت ٬ زاییده افکار Robert Moog بود. در 1964 او آهنگسازی به نام Herb Deutsch را به استودیوی خود در Trumansburg دعوت کرد. Moog سال قبل او را ملاقات کرده بود٬ موسیقی او ر ا شنیده بود و قبول کرده بود که از نظریات آهنگسازان استفاده کند و  موسیقی الکترونیک را بسازد. در آن زمان Deutsch برای ملاقات او آمد٬ Moog نمونه اولیه اسیلاتو رهای two voltage-controlled  را ساخته بود. Deutsch چند روزی با دستگاهها می نواخت؛ Moog تجربه Deutsch را بسیار موسیقایی و جالب یافت و در پی آن او فیلترهای voltage-controlled را ساخت. سپس با خوش شانسی Moog به گرد همآیی جامعه مهندسین صدا (Audio Engineering Society) در نیویورک دعوت شد. در آنجا او مقاله ای با عنوان "Electronic Music Modules" عرضه کرد و اولین module های سینت سایزر را به یک طراح رقص به نام Alwin Nicolais فروخت. بعد از اتمام گرد همآیی٬ Moog وارد تجارت سینت سایزر شده بود.
همچنین در 1964 ٬ Paul Ketoff مهندس صوتی که در RCA Italiana در رم کار می کرد نزد William O. Smith کسیکه مدیر استودیوی موسیقی الکترونیک شهرک دانش گاهی American بود رفت و پیشنهاد داد تا یک سینت سایزر کوچک قابل نواختن برای استودیوی دانشگاه بسازند. در همان وقت Smith با آهنگسازانی مانند Otto Leuning و John Eaton مشورت کرد و پس از آن با پیشنهاد Ketoff موافقت کرد و او Synket) Synthsizer Ketoff) را اوایل 1965 عرضه کرد.
با اینکه موسیقی الکترونیک در دنیا با موسیقی کلاسیک ( هنری ) شروع شد٬ در مدت کوتاهی فرهنگ پاپ نیز با اشتیاق از آ ن استقبال کرد. اولین اصوات الکترونیک موسیقایی ساخته شده برای تلویزیون theme music بود که در سال 1963 برای Doctor Who توسط Ron Grainer و Delia Derbushire در BBC Radiophonic Workshop ساخته شد.
در اواخر دهه شصت Wendy Carlos یک سینت سایزر ساده را با دو آلبوم جالب توجه Switched-On Bach و The Well-Tempered Synthesizer مشهور کرد که قطعاتی از موسیقی کلاسیک باروک بودند. او آنها را با Moog synthsizer دوباره آماده کرد. Moog در یک زمان فقط یک نت موسیقی را اجرا می کند. بنابراین تولید قطعه ای چند لایه زمان بسیار زیادی را از وقت استودیو احتیاج داشت و Carlos همین کار را کرد. ماشینهای اولیه به شدت ناپایدار بودند و به راحتی از کوک ( tune) خارج می شدند.
با اینکه نواختن Theremin بسیار پیچیده و سخت بود ولی در موسیقی پاپ هنوز مورد استفاده قرار می گرفت. وسیله دیگر به Electro-Theremin تغییر نام داده بود و وقتی The Beach Boys آنرا در "Good Vibrations" استفاده کردند مردم آنرا باور داشتند.
وسیله دیگری به نام Mellotron در یکی از کارهای The Beatles به نام "Strawberry Field Forever" ظهور کرد و پدال Volume tone نیز به طرز جالبی در "YES It Is" بکار گرفته شد. Fifty Foot Hose در آلبوم 1967 خود Cauldron بعلاوه صداهای وارونه شده درامها و گیتار باس که از Magnetic tape ترانسفر شده بود از یک guitar synthsizer که طراحی سفارشی داشت استفاده کرد.
همانطور که تکنولوژی توسعه می یافت سینت سایزرها ارزانتر ٬ قویتر و قابل حمل می شدند. آنها مورد قبول گروههای راک واقع شدند. مثالهایی از گروههای راکی که در این زمینه پیشقدم شدند گروههایی مثل The United States of America ٬ The Silver Apples ٬ Fifty Foot Hose ٬ Pink Floyd و Genesis بودند و با اینکه تمام موسیقی های آنها الکترونیک نبود ( به استثناء The Silver Apples)٬ بسیاری از محصولات آنها وابسته به سینت سایزر بود اگر چه فقط به جای organ از آن استفاده شود. در دهه هفتاد بوسیله Kraftwerk گروه Düsseldorf انقلابی در سبک الکتر ونیک پدید آمد کسیکه دنیای مدرن تکنولوژی را با الکترونیک و روبوتیک بیان می کند...مخصوصا ً در آلمان صداهای الکترونیک بوسیله گروههایی مانند Cluster , Neu! , Tangerine Dream , Can , Popol Vuh , DAF و دیگران به راحتی در موسیقی پاپ وارد شد.
در طول سالهای 1972 تا 1974 تعدادی از پیانیست های سبک جاز که معروفترین آنها Herbie Hancock , Chick corea , Joe Zawinul (Weather Report)  و Jan Hammer (Mahavishnu Orchestra) بودند٬ استفاده از سینت سایزر را در موسیقی fusion خود آغاز کردند. اولین آلبومهای fusion که از سینت سایزر استفاده کردند در سال 1972 ضبط شدند. آلبو مهای I Sing the Body Electric اثر Weather Report و Crossing اثر Herbie Hancock از سینت سایزر برای تو لید افکتهای صوتی استفاده کردند...
اما در 1973 سی نت سایزر – که دیگر به صو رت وسیله تکنواز (solo) بکار گرفته می شد – قسمت مهم صداهای jazz fusion را در آلبوم Sweetnighter اثر Weather Report و مشهورترین آلبوم Hancock یعنی Head Hunter را در بر می گرفت. Corea و Hammer به زودی دنباله روی کردند و هر دو روشه ای منحصر بفردی برای نو اختن سینت سایزر را توسعه دادند....
کمی بعد Hancock آلبوم شناخته شده Future Shock را با تهیه کنندگی Bill Laswell-کسیکه در 1983 "Rockit" را که پاپ موفقی بود را ساخت- در 1980 به بازار عرضه کرد. آهنگسازانی مانند Kraftwerk و Claster و Tangerine Dream و Klaus Schulze و Brian Eno و Suiside و Vangelis و Mike Oldfield و Jean Michel Jarre و Ray Buttigieg به همراه آهنگسازان ژا پنی Isao Tomita و Kitaro صداهای موسیقی الکتر ونیک را به مردم شناساندند. همچنین صنعت فیلمسازی استفاده از موسیقی الکترونیک را بطور گسترده آغاز کرد. A Clockwork Orange اثر Wendy Carlos نمونه این تولیدات است. در 1956 آلبوم Forbidden Planet اثر Louis and Bebe Barron تماماً با استفاده از ساختار الکترونیک طرا حی شد. در یادداشتهای روی بسته Forbidden Planet آنها توضیحات زیر را نوشتند:We design and construct electronic circuits which function electronically in a manner remarkably similar to the way that lower life-forms function psychologically. [. . .]. In scoring Forbidden Planet – as in all of our work – we created individual cybernetics circuits for particular themes and leit motifs, rather than using standard sound generators. Actually, each circuit has a characteristic activity pattern as well as a "voice". [. . .]. We were delighted to hear people tell us that the tonalities in Forbidden Planet remind them of what their dreams sound like.


در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد اختراعات و ابتکارهای زیادی برای توسعه موسیقی الکترونیک بکار رفت. سینت سایزرهای آنالوگ جای خود را به سینت سایزرها و سمپلرهای دیجیتال دادند. سمپلرهای ابتدایی٬ مانند سینت سایزرهای اولیه٬ بسیار بزرگ و سنگین بودند. شرکتهایی مانند Fairlight و New England Digital وسایل الکترونیک خود را با قیمتی بالای 100000 دلار می فروختند. در او اسط دهه هشتاد ورود سمپلرهای ارزان قیمتتر باعث شد آهنگساز های بیشتری به این تکنو لوژی دسترسی پیدا کنند.
از اواخر دهه هفتاد به بعد٬ موسیقیهای مشهوری با این ماشینهای دیجیتال ساخته شد. گروه ها و هنرمندانی مثل Ultravox و Gary Numan و The Human League و Landscape و Visage و Daniel Miller و Pete Shelley و Heaven 17 و Eurythmics و Severed Heads و John Foxx و Thomas Dolby و Orchestral Manoeuvres in the Dark و Norman Iceberg و Yazoo و Erasure و Alphaville و Art of Noise و Yello و Depeche Mode و New Order راههای جدیدی برای ساختن موسیقیهای پاپ مورد علاقه شان ابداع کردند.
طبق بیوگرافی گروه folk راک Crosby , Stills & Nash ٬ اولین موسیقیهای الکترونیک تجربی (experimental) اوایل دهه هفتاد با همکاری بین David Crosby و Grateful Dead و کارمندان آنها Jerry Garcia و Phil Lesh و Micky Hart و آهنگسازی به نام Ned Lagin ضبط شد. این آلبوم او لین بار در 1975 به بازار آمد و Seastones نام داشت. در 1980 هنرمند بریتانیایی Gary Numan با آهنگ موفق "Cars" از آلبوم The Pleasure Principle بازار موسیقی پاپ الکترونیک را پر رونق تر کرد.
نوع دیگر صداهای الکترونیک که سینت سایزرها می توانستند تولید کنند سبک industrial music (موسیقی صنعتی) بود که گروههایی مثل Throbbing Gristle در 1975 و Wavestar و Cabaret Voltair در آن پیشرو بودند. در 1989 هنرمندانی مثل Nine Inch Nails و KMFDM و Severed Heads موسیقیهایی از musique concrète را به موسیقی dance و rock music تبدیل کردند. دیگرانی مانند Test Department و Einstürzende Neubauten این صداهای جدید را گرفتند و آهنگهای ال کترونیک خود را ساختند. گروههای دیگری مانند Robert Rich و Zoviet France و Rapoon از صداهای الکترونیک استفاده کردند و سبک soundscapes را آوردند. هنوز دیگران ا ین صداهای pop و dance را با هم ترکیب می کنند و electronic body music می سازند.
در همین زمان موسیقیدانهایی مثل Tackhead ٬ Mark Stewart خواننده و کسانی در Adrian Sherwood's On-U Sound record label در 1980 زیبایی شناسی موسیقی industerial و niose music را با تولیدات tape و dub خود اعتلا بخشیدند. آنها راه را برای هنرمندان دهه نود مانند Meat Beat Manifesto و کمی بعد تهیه کنندگان downtempo و trip hop مثل Kruder & Dorfmeister هموار کردند. هنوز هم افرادی مثل Bruce Haack و Robert Lowe و Glenn Davis و Sprites وسایل الکترون یک مورد نیاز خود را می سازند یا خواهند ساخت.

آخرین پیشرفتها٬ دهه هشتاد تا اوایل قرن بیست و یکم
با توسعه یافتن صداهای techno در Detroit و Michigan و "house music" در Chicago و Illinios در دهه هشتاد و بعداً جنبش UK-based acid house در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود موسیقی الکترونیک به مسیر اصلی خود هدایت شد و باعث شد که electronic dance music در کلوپهای شبانه رواج یابد. آهنگسازی الکترو نیک می توانست با بکار گیری percussion های متداول ریتمهای سریعت رو دقیقتری تولید کند که در Trance music استفاده می شد.